Takvimler Kasım 2016’yı gösterdiğinde, bu blogda "Brain Parts Function" başlıklı bir yazı paylaşmıştım. O yazıda insan beyninin anatomik yapısını, karar alma mekanizmalarını, risk ve ödül dengesini yöneten loblarını ve dikkat süreçlerini gösteren kapsamlı görsel şemaları bir araya getirmiştim. "2016’da biyolojik bir organ olarak incelediğimiz beynin haritası, bugün silikon vadilerinde inşa edilen sentetik zekanın en temel mimari rehberine dönüştü." Aradan geçen zaman ve patlak veren Yapay Zeka Devrimi bize gösterdi ki; nörobilim ile bilgisayar bilimleri tarihte hiçbir zaman bugünkü kadar birbirine muhtaç olmamıştı. Bugün hayranlıkla izlediğimiz yapay sinir ağları, dikkat mekanizmaları (attention), bellek modelleri (RAG) ve pekiştirmeli öğrenme algoritmaları, aslında kafatasımızın içinde 1.4 kilogramlık biyolojik bir mucize olarak çalışan beynimizin mühendislik kopyalarıdır. Yeni Bir Yolculuk: 10 Bölümlük "Bilişsel Mimariler" Yazı Dizisi 20...
Antik Mısır ve Yunan mitolojisinde kendi kuyruğunu ısıran bir yılan sembolü vardır: Ouroboros . Sonsuz döngüyü, kendi kendini besleyen ve yeniden yaratan varoluşu simgeler. Bugün yapay zeka laboratuvarlarında yankılanan en cüretkar sorulardan biri, modern dünyanın Ouroboros’unu yaratıp yaratamayacağımızdır: Bir yapay zeka, başka bir yapay zekayı —hatta kendisinden daha üstün bir aklı— eğitebilir mi? "Bir zihin, kendi karmaşıklık sınırlarının ötesine uzanan bir başka zihni sırf kendi aynasındaki yansımalarıyla inşa edebilir mi?" Bu soru artık salt bilimkurgu yazarlarının ya da felsefecilerin zihin egzersizi değil; veri merkezlerinde her gün milyarlarca parametreyle test edilen teknik bir mühendislik gerçeğidir. Gelin bu meselenin hem kodlama tahtasındaki teknik mimarisine hem de bizi bekleyen varoluşsal felsefi derinliğine birlikte bakalım. 1. Teknik Gerçeklik: Makineler Birbirine Ne Öğretiyor? Mühendislik düzeyinde "yapay zekanın yapay zekayı eğitmesi"...